Ondernemerschap

Eindhoven de gekste !

02/21/2017

Hoe ging het met de opstart van het restaurant in Eindhoven ?

Niet zo bijzonder goed eigenlijk…

Nou, nou (ik neem de Nederlandse woordenschat al over 🙂 ), da’s mss overdreven…

Maar had ik het openen van onze eerste “Internationale” (what’s in a name) Balls & Glory store wat onderschat ? , vermoedelijk wel ja.

1 ding was duidelijk, onze Noorderburen & wij: we spreken dezelfde taal, we houden van elkaar, we grenzen beiden aan de Noordzee, K3 is in beide landen hot, de gehaktbal verbindt ons (hoera !), maar toch,… we houden er enigszins een afzonderlijke cultuur op na,

Een broodje bal vs de vlaamse gehaktbal, de stamppot vs de stoemp, de zure limo vs de zoete limo, de ristretto vs de cappuccino, om het maar even niet te hebben over de Scandinavische vs de Bourgondische lunchcultuur,

Er valt dus wat te vertellen over het koken & het ondernemen in het buitenland,…

Ik had bij de opstart van het restaurant 6 maand geleden het geluk ons restaurant te kunnen openen samen met m’n (ballen-)partner Peter-Paul, een bovenste beste buur, geboren & getogen in Eindhoven, iemand die dus door & door de Eindhovenaar op z’n wenken kan bedienen van alles wat z’n (gehaktballen-)hartje verlangt. Een ouwe “zak” binnen ons team, dat wel… met z’n 43 lentes, zien we hem als onze “ballen-bompa”,… kidding…

Bij Balls & Glory gaan we telkens 50-50 samenwerkingsverbanden aan, dus het was voor mij de allereerste keer om “zaakvoerder” te zijn in een Nederlandse vennootschap,…

vreemd als kookboekenschrijver (inner joke voor de inner-circle)… resultaat: Wim terug aan het studeren voor een cursus (& dus ook examen) sociale hygiëne. Heeft helemaal niets met poetsen of hygiëne te maken, maar stelt je moraal & technische kennis wel op de proef,.  Maw. of je voldoet aan de strenge, (althans strenger dan de Belgische als je het mij vraagt, wat ik eigenlijk wel toejuich) Nederlandse regels om te kunnen “horeca”-ondernemen. Goed, 2 daagjes studeren & dan mooi met de hakken over de sloot: GESLAAGD.

De voormalige rijwielencentrale in de nieuwstraat te Eindhoven, kreeg een mooie witte marmeren keuken in het midden, de betonnen pijler in het midden werd beschermd & gekoesterd, het pand kreeg een Balls & Glory touch dmv grote spiegels, zwarte puntspotjes, beton-plex-meubilair & de 2 lange witte gemeenschappelijke tafels met massieve eiken banken, we voelden ons al helemaal thuis. Een mooie begin om in alle luwte & stilte aan onze gehaktballen-revolutie te werken. (ik leerde ook dat het volstorten van kapitaal in Nederland dmv agio-kapitaal kan gebeuren)

De openingsavond was iets soberder & bescheidener als dat we gewoon zijn, (in België palmen we dan meestal de ganse straat in), maar daarom niet minder gezellig. Het was toen dat vermoedelijk de eerste maal het woord, BROODJE BAL, tegen ons niet zo fantastische akoestiek galmde… aauwtch…

We hielden een casting-night zoals we gewoon zijn, met een fantastisch (urban, goodlooking, smart, young, creative) team tot gevolg, bompa Peter-Paul had zijn jonge hanen & hennen om van Balls & Glory dé gehaktballentempel van Eindhoven te maken, de spotify-playlist vanuit België werd aangevuld met extra Nederlandse klassiekers, en we hadden het geluk om als allereerste onze nieuwe koffiemachines met versgemalen boontjes van Java & ultravers melkschuim te kunnen gebruiken.

De papieren menu-rol die we in België gewoon zijn om ons dagmenu aan te duiden werd in Eindhoven als primeur vervangen door onze ondertussen ingeburgerde 1,2,3-menuborden & dito scheur”kalenders” met extra uitleg,… en ja… naast de stoemp & salads, voegden we ook het crusty bread toe als extra sidedish, we pasten ons geweldig aan zou je kunnen stellen.

Maar toch had ik het gevoel géén, of niet de juiste vat op ons restaurant te krijgen….

Waar zijn de tosti’s ?  hebben jullie cola light ? & oh, enkel gehaktballen ? kan de muziek wat stiller ? en hebben jullie ook een stoel mét leuning ?

Ik had  al  een spoedcursus Nederland, & Nederlandse gastronomie gehad door de opnames van “de streken van wim”. Een Belgisch-Nederlandse co-productie van 24-kitchen waarin ik de kans  kreeg om Belgische klassiekers uit te huwelijken aan Nederlandse streekproducten. Maar toch had ik het gevoel dat ik iets mistte, als kok, als ondernemer, als “wereld”burger. Ik op m’n kousenvoeten dus naar m’n lief  (m’n echte partner) met de melding dat ik enkele weken naar Eindhoven zou verhuizen, om me geheel te verdiepen in de mooie stad Eindhoven & z’n (gevulde) gehaktballen.

Ik had het geluk dat op enkele stappen van het restaurant, net op dat ogenblik (3 weken terug)  the student hotel zijn (mooie) deuren opende, een vernieuwend and good-looking concept dat long-stay-verblijf  in de stad aanbiedt.

Idéaal dus om mijn 50 nights in Eindhoven in te zetten: connectie te maken, te luisteren, aan te passen waar nodig, koppig te blijven waar het moet & mijn hart als kok te gaan vereenzelvigen met m’n ambitie als ondernemer.

De eerste shock was achteraf bekeken best wel grappig: ik met al m’n enthousiasme die in m’n reservatiemailtje naar het hotel voorstel om ’s een take-over te doen van hun restaurant. En dus met andere woorden eens een avond gehaktballen voor hen wilde maken 🙂 Geweldig idee toch, je weet wel: co-creatie, urban partnerships & lalalala… NOT, droog mailtje terug met de melding dat ik bedankt ben voor m’n interesse in het hotel, on-line kan boeken als ik dat wens, & ze reeds over een chef beschikken. Met uw muil tegen de muur, dus, zoals ze in Gent zeggen. Who the fuck is Balls & Glory, & who the fuck is Wim Ballieu ?

Owkee dan,  desalniettemin inspecteer ik mijn nieuwe kamer & verblijf voor de komende 50 nachten. Mooie atmosfeer, zalig bed, super-snelle wifi, leuk restaurant met die chef die ze al hadden, super lief en vriendelijk onthaal, fitness (tja), vergaderfaciliteit, vlotte parking én een kamer op de 20ste verdieping. (met zicht op de skyline van Eindhoven)… hoera bah ja !

WEEK 1

Terug naar de harde realiteit: samen met mijn komst, kwam er ook een gigantische luifel aan ons restaurant, dat houdt de reflectie van de grote glazen façade tegen, en deed toevallige passanten ineens opmerken dat er een nieuw restaurant was. goeie move.  De studentikoze herberg-banken ruilde ik in voor ons “hip” metalen terras uit Brussel, enkele terraswarmers, & hoppa… de avond-services lopen behoorlijk, zeker vanaf woensdag,… ( & met die extra stoelen met leuning, & kussentjes op de banken)

Maar hoe komt het in godsnaam dat ons restaurant s’middags alleen expads & Belgen op zoek naar een warme maaltijd aantrekt ? We hebben nu toch brood ? én ons appel-rabarbersap is superlekker ! Een dagje aan ons uithangbord buiten,  leert me dat de werkende Nederlander in de buurt, eerder op zoek is naar een snelle hap,…. how how,…. wist je dat Balls &  Glory een restaurant is waar Belgische slow food, in een fast-served bediening komt ?

Ok, mijn puppy-eyes (denk ik) en overredingskracht, (tot zelf de klassieke; niet tevreden, geld terug) helpen de nodige mensen over de streep om hun lunch bij ons te nuttigen: wow, lekkere bal, leuke atmosfeer, vriendelijke bediening, lekker sapje, lekkere koffie, toffe toiletten,…

maar véél te véél als lunch,… euhm…. & we missen ons soepje, & heeft u toevallig ook een zacht broodje in plaats van de krokante zuurdesembroodjes die u bakt ?

WEEK 2

Ik loop door de stad & zie vele horecazaken & terrassen -ook onze buren- afgeladen vol, terwijl het bij ons maar zéér matig gevuld is. Ik besluit dan maar zelf enkele adresjes uit te proberen en erop uit te gaan om te lunchen. Het valt me op dat lunchen in Eindhoven, spotgoedkoop is ( naar Belgische normen), en dat je gemiddeld tussen de 6 & 11 euro spendeert voor je lunch. Bij Balls & Glory betaal je 12,50 euro voor een gehaktbal van 210g die je dan met een stoemp, salad, of brood verorbert. (& we hebben gratis water & fruit op tafel)

TOT  ik bij Happy Italy (waar je behoorlijke pizza & pasta eet voor 5 euro) op het idee kom om een lunch-ball te maken, weet je wat,… als we nu gewoon een  gevuld balletje draaien van 120g, en die laten combineren met stoemp, salad, of brood. Dan kunnen we een lunch aanbieden aan 8 euro, blijven we binnen ons concept, heb je een gezonde & lichte(re) lunch, en voilà !

Ik was ondertussen gewoon geworden aan de vraag “wit of bruin brood?” als ik ergens lunchte, dus ik dacht… de tijd is rijp om een mals broodje te gaan bedenken voor onze gloednieuwe lunchkaart… Wim naar de strijp, op bezoek bij de mannen van deeg, die met vol enthousiasme (& blote bovenarmen) maar al te graag met me meedachten, en stante pede een zachte briochebroodje uit hun oven toverden, yummy ! dan toch co-creatie ?

 

 

 

Reste me nog 1 moeilijke vraag: to SOUP or not to SOUP ?

Toen Jeroen (meus) met z’n würst me kwam vertellen dat hij soep zou toevoegen aan z’n menu, heb ik nogal arrogant & zelfvoldaan geantwoord dat het toevoegen van soep aan uw (concept-)kaart het begin van het einde is… nah…

maar toch had ik het gevoel dat ik de vraag vanuit onze klanten niet zomaar kon negeren… en dat krijg je  die momenten dat je de keuzes die je gaat maken begint af te toetsen aan dat ene A4-tje dat je neerpende bij de opstart van je droom, ambitie, project…

We zullen onze ballen altijd met de hand blijven draaien -check-, onze ballen zullen altijd gevuld zijn, filled with things we love -check-, we bring our grandparents farm to the city jungle -check-,we do not like (commercial) softdrinks,-check-, we leven met de seizoen, -check-, toegankelijkheid in locatie, prijs & aanbod staan centraal, -check-, ons menu bestaat uit 4 ballen, 2 sides, 2 juices, 2 bieren & 2 desserten, euhm,…   belgian slow food fast served, euhm, ja….

kijk, past belgische slow soup met gevulde ballen binnen Balls & Glory ?,…dak het ook niet weet 🙂 ik heb ooit 10 000 euro betaald (of m’n ouders hebben die betaald 🙂 ) voor een opleiding aan de Vlerick Management school die me geleerd heeft dat als je een keuze niet kan maken, je dan 1 van de 2 keuzes probeert & na 1 maand evalueert of het de juiste keuze was… (werkt ook echt trouwens !)

Ik leerde er meer dan dat hoor, dus lang leve de Vlerick-boys…daar niet van, het feit dat ik nog steeds niet zonder dt-fouten schrijf is vermoedelijk de fout van meester gaston uit het zesde leerjaar.

Een beetje geroefel in In-design, een bezoekje aan koppie-koppie-printshop, de diefstal van de hard-board uit m’n hotelkamer, & onze nieuwe lunchkaart is een feit.

Kleinere bal aan een kleinere prijs wordt geapreccieerd, de zachte broodjes vallen in de smaak, sommigen nemen een soep, en anderen worden blij van onze broodje ball, het restaurant raakt gevuld, de sfeer is zoals het hoort, ik heb geluisterd naar m’n klant/bezoeker, trouw gebleven aan m’n A4-tje (denk ik), we maken klanten-kaartjes, mensen komen terug, brengen andere mensen mee, hoera !

Of de soep volgende jaar nog op het menu staat ? wat denkt u ? er zitten in ieder geval gevulde gehaktballen in, het is slow food, het is gezond & we kunnen het snel bedienen, 🙂

 

WEEK 3

Eindhoven bereid zich stilaan voor op carnaval, ik rij op zondag ff terug naar Brussel, en breng enkele schortjes (voorbinders) mee voor de dames van het team (sinds eeuwig struggelen we al met het dilemma of we al dan niet een uniform willen voor de mensen die met ons werken, elk moet z’n eigen stijl uitstralen, maar… we are a open kitchen…. dus wat professionaliteit is ook op z’n plaats) We maken een deal met Jack & Jones in Eindhoven voor verschillende leuke tops , brengen de jeans-shorten mee uit Brussel, en maken enkele coole buttons om te personaliseren) ok dan, wow, ons Anne-marie & Sandy zien er uit als  echte (ruige)  pareltjes.

We konden maar beter voorbereid zijn, want hoe kan je beter naar je klanten luisteren door ze te challengen om zelf hun ultieme dutch-ball te maken ? The dutch-ball contest werd een feit, en het werd een zalig avontuur (als je wil weten hoe Jim deze wedstrijd beleefde, dan lees je dit hier, inclusief de after-movie)… de kandidaten en de jury hebben zich duidelijk kostelijk geamuseerd ! Maar als integratie-cursus kon dit evenement wel tellen,

we hebben geluisterd, veel geluisterd,… maar ook veel gepraat natuurlijk… hoe belangrijk de origine van ons vlees is, hoe we ontstaan zijn, dat we een zelfgedragen gepassioneerd merkje zijn, (én geen internationale keten), wat onze droom is, hoe we beter willen worden,…. en hopla… ons team van gelijkgezinden & ambassadeurs werd op slag een stukje groter 🙂 me happy !

 

Na afloop van het event merk ik pas hoe groot ons terras eigenlijk is, & hoeveel mogelijkheden we daar hebben, ik wil comfort met een hoekje af…. dus beslis om een hoekbank te maken met vedett-bakken, Gilles, aka the foodtruck-boy komt met 200 lege bakken vedett & Peter-paul bouwt ze zorgvuldig om tot een meer dan geslaagde hoekbank… Al heb ik het gevoel dat onze buurvrouw -die een fantastische winkel met zwangerschapskledij runt-  het niet helemaal eens is met onze creativiteit :s, wordt ongetwijfeld vervolgd.

 

 

Ik bereid me stilaan voor op de carnaval-gekte om de volgende 25 nachten in te gaan…. ik schrijf het allemaal eerlijk op en kom terug in een volgende post,

x

 

 

 

 

 

 

ps/ kleine teaser 🙂

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply