Ondernemerschap

Deelnemen is belangrijker dan winnen.
-hoe sociaal is socialisme ?-

05/02/2018

Het was een mooie dag gisteren, de zon scheen, (bijna) iedereen vrijaf, lekker druk in onze restaurants,… Lidl dat een akkoord bereikt met z’n vakbonden, & bont- (overwegend rood-)gekleurde optochten in onze stad. In mijn geval nu, Brussel.

Het zijn van die dagen die me doen nadenken over de balans tussen werknemer & werkgever. Of de balans tussen rood, groen, blauw, oranje & dat vaak overheersende geel.

Ik kom uit een zelfstandig nest(je), mijn ouders runnen nog steeds hun zelfstandige slagerij, een “éénmanszaak” met nooit  meer dan 5 werknemers/collega’s, maar altijd met een gezonde ambitie.

Een gezonde ambitie om te ondernemen, te werk te stellen, gezond te koken, & iets bij te dragen aan de buurt. Mooi.

Of ze de afgelopen 35 jaar op iedere euro die ze verdienden sociale lasten & belastingen betaald hebben, durf ik niet te zeggen, maar ik weet wel dat ze de afgelopen 35 jaar een soort van eigen eco-systeem ontwikkelden om mensen in hun omgeving & in het bijzonder hun medewerkers te allen tijde te ondersteunen met “morele” of “financiële” ondersteuning waar nodig.

Ik drink momenteel mijn ochtend-koffie bij m’n lokale koffieboer ‘MOK’ in de Dansaert, Straks heb ik een interview over “GELUK”. Er komen straks vragen op me af, die vertrekken vanuit de stelling dat een CEO van een KMO ongelooflijk gelukkig moet zijn om zoveel te kunnen delen met z’n co-creators, klanten & medewerkers. Klopt wel, is ongetwijfeld een belangrijke driver, Maar toch…

Het maakt me steeds vaker ook ongelukkig. Rudi De Leeuw zal nooit echt m’n grootste vriend zijn, maar ik respecteer zijn politieke spel (dat de laatste jaren wat uit de hand loopt, maar bon). De politieke rode familie & zijn sociale gedachten zijn echter belangrijk in onze zoektocht naar geluk.

Ik ben het ermee eens dat het “gelijk verdelen” van assets “een”, maar waarschijnlijk “dé” basis van geluk is in een samenleving. Maar hoe sociaal is dat socialisme nog?

Deze week had ik het met een vriend, over mijn “poortje der weerstand”. De stelling dat iedere mens, maar ook iedere onderneming door zijn poortje van weerstand moet kunnen kruipen. Geen energie zonder wrijving, geen welvaart zonder battle, geen geluk zonder “gevecht”…
Zinvol werk zou een basisrecht moeten zijn – dat is het trouwens ook -. (zinvol) werk maakt veel gelukkiger dan (niet-zinvol) consumeren. Koopkracht is bullshit, werkkracht & werklust zijn de sleutel tot het geluk. Als je het poortje van de weerstand door kan, maar vooral doorWIL.

6 jaar bestond Balls & Glory gisteren, 6 jaar zoektocht naar zinvol ondernemen & zinvol tewerkstellen. Eerlijk prijzen en voorstellen naar onze boeren, sociale tewerkstelling waar kan (dmv. een beschutte werkplaats die een handje komt toesteken in onze keukens), co-creatie met andere bedrijven. Enkele van onze winkels worden uitgebaat in zelfstandige franchise, waar lokale ondernemers hun ondernemerschap, maar vooral hun gastvrijheid ten dienste stellen van onze klanten. Stuk voor stuk WIN-WIN-situaties die lonen.

Iedereen zijn zinvol werk, zijn verdiende “boterham”, en zijn poortje der weerstand van tijd tot tijd,… & eerlijk gezegd: dat loopt vlotjes.

Anders is het gesteld in onze Belgische, “company owned” restaurants. Het klassieke “systeem” om een netto-loon te verdrievoudigen om sociaal bij te dragen, zit de kernbehoefte stevig in de weg. Anders dan de vorige generatie ondernemers ziet onze generatie heil in het uitbesteden van dat “eco-systeem”  aan onze overheid, door het flink betalen van alle lasten & bijdrages. Lang leve de witte economie?

Gisteren hoor ik in de straten mensen scanderen om sociale zekerheid, loonsverhoging, loopbaanverkorting & hogere pensioenen. Politiek is een spel, en dan moet je je stelling soms uitvergroten, helemaal mee eens. Maar dan hoor ik een kind in het avondnieuws verkondigen dat het samen met z’n ouders feest komt vieren om….. “minder hard te werken”. euhm ?

Zinvol bijdragen is het mooiste wat er is. Maar als ondernemer slaat de twijfel soms toe, of ik nog zinvol aan het bijdragen ben. Respect moet vanuit 2 richtingen komen: respect als werk”gever” of werk”organisator” naar je werk”nemer” of werk”deelnemer” toe. Maar ook in de andere richting zou je willen dat organisatoren gestimuleerd worden zoveel mogelijk deelnemers te betrekken. Want deelnemen aan zinvol werk is deelnemen aan een zinvolle maatschappij.

Eergisteren beslisten we om iemand van onze medewerkers zijn contract niet te verlengen. Postuum werd er een afscheidstekstje op onze staff-fb-group gepost:

Coucou Boules & Gloire,

Hier soir était mon dernier shift. J’ai décidé d’arrêter cette semaine car ils ne voulaient pas renouveler mon contrat, je ne voyais donc pas pourquoi je devais encore une semaine de boulot au patronnât. Ce fut un plaisir de bosser avec tout le monde. Des bisousà tous et bonne chance.

& dan sta je daar opnieuw alleen,…helemaal alleen, met je nobele gedachten. Het politiek polariseren van werknemers vs werkgevers is werkelijk asociaal.  Als ik bij Balls & Glory opleidingen geef aan mijn team om hun gastvrijheid te verhogen durf ik wel eens de stelling te gebruiken dat niet IK, maar onze klanten onze lonen betalen. Wel, evengoed wordt  “onze” sociale zekerheid betaald door de werknemers, de deelnemers, & niet door de werkgevers, de organisatoren.

Die organisatoren mogen een commissie ontvangen op het feit dat ze een risico nemen om het event/de werkgelegenheid te organiseren. Want er is veel competitie op onze aardbol, dus organiseren, ondernemen, zinvolle jobs & impact creëren is een must ! Maar de organisatie wordt gemaakt & betaald door diegenen die deelnemen. En er valt maar te verdelen wat er “is”, en er “is” maar wat er georganiseerd wordt, & daarin kunnen we met z’n allen deelnemen. Deelnemen (werken) is belangrijker dan winnen (consumeren).

Ik wens u dus allen van harte een innige deelneming.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply